İnsanlar ne selle ne depremler gördü.

Ama sivil savunma ile hayata geri döndü.

İnsanlar ne yetimler ne öksüzler gördü.

Ama sivil savunma ile geri döndü.

Hep onlarmıydı ? Yıkılan, üzülen, ağlayan !

Sivil savunmaydı onları hayata kazandıran.

Ne zaman afet görse, duysa

Hep yardıma koşan sivil savunmaydı.

O depremler ne can aldı.

Afetler ne insanların canına kıydı.

Neydi o felaketler.

Ama sivil savunmayla hepsi geride kaldı.

Göçük altında kalmışların feryadı.

"Anne , baba" diyen çocukların ağlayışı.

Neydi o kocaman mahşer alanı.

Ama hepsi sivil savunmayla kurtuldu.

Sivil savunma ne unutulmaz yaralar sardı.

Ne büyük felaketler atlattı.

Ne yetimlere ne öksüzlere kol kanat gerdi.

İşte sivil savunma böyle bir anaydı.

Sanki bir yurdun damarıydı.

Sanki insanların can yoldaşıydı.

Sanki bizim heşeyimizdi.

İşte bu sivil savunmaydı.

Yazan : EMİNE GÜLTEKİN 9/A